ASLINDA ZOR DEĞİL

sarı

2012-01-27T23:57:00.003+02:00

çok garip zamanlar. insanlar sürekli ağzımın içine bakıyor, çılgınca soru soruyor. sevgili blog, "ee gerdek???" sorusunu bile duydu bu kulaklar ki hani sen ben biliyoruz, bana sorulacak soru değil. şöylece bi baktım, sustular. bi de ilk başlarda salak gibi "acil nikah gerekiyodu" filan diyodum, birazdan doğuracağımı sanıyodu insanlar galiba, artık daha normal izah ediyorum. yakında bant kaydı

evet

2012-01-23T17:41:00.000+02:00

merhaba blog, evlendim ben! çok güzel bir cumartesi gününü, çok sevdiğim insanlarla geçirdim. damat pek bir yakışıklıydı, ben de fena bi gelin olmadım sanırım. canımın içi adamın elini sımsıkı tuttum, gözünün içine baktım. insan kendi nikahını anlatamıyomuş, ne garip. herkes bana bir sürü soru soruyor, anca sorulunca anlatabiliyorum. öyle bi haldeyim. mesela, aile cüzdanım var. bence en büyük

bugün: 40 bin.

2012-01-19T20:37:00.000+02:00

Bugün ne güzel bir kalabalık varmış istanbul'da. Benim yerime Agos'a onbinler gitmiş. Öyle güzel, tazeleyici bir şey ki bu insanları görmek. O güçlü vicdanlarıyla susar halleri bile her nefretten güçlü. Ankara'da da benzer bir kalabalık olmuş, dolu dolu, kızgın ama inatçı. bir bardak su içmiş gibi ferahlatıyor insanı. Evet: "ankara" ve "-muş". Taksim'de, Agos'ta olamadım ya, onun için akşam saat

cinayet saati

2012-01-17T20:30:00.000+02:00

karar çıktı bugün. bize değil. ne yazayım bilmiyorum, bizle ilgisi yok. birileri ezberden okudu yine. acı iğneler batırdılar yüreğimize, acı acı, kanatsın diye. ellerine sağlık, kopkoyu kanadı yürüyüş duyuruldu. onlar beşiktaştan nişantaşına çıkana kadar ben leventten metroyla yetişirdim, atladım gittim. azdık, çok azdık. olmamız gereken sayıyı düşününce azdık. belki herkes perşembeye saklıyor

19.01

2012-01-16T17:09:00.000+02:00

bu sefer, ankara'da olacağım için taksim'den agos'a yürüyemeyeceğim. benim için siz yürüyün. ankara'da bir anma var mı, onu bulmaya çalışıyorum, var gibi sanki. orada olacağım. belki de en büyük küskünlüklerimden olduğu içindir, her 19 ocak'ta canım yanıyor. 5 yıl oldu ve ben hala ilk günkü gibi, o mesajı okuduğum andaki gibi, kulaklarımın uğuldamasını hissediyorum. hani insan gençtir,

burada keşfedilmişi var

2012-01-12T11:55:00.001+02:00

neredeyse 6 yıl oluyor, ben hiç başka bi yerde misafir post yazmadım. yazıp hatırlamadığım varsa, utanırım; ama sahiden hatırlamıyorum. belki de kimse sormadığı içindir, malum çok uzun yazıyorum. neyse, bir cengaver bu işe kalkıştı. kendisi benim taaaaa liselerden ankaralardan arkadaşım olup, çok gezen ve çok bilendir. bu kadar gezmesini de nihayet "yediğin içtiğin senin olsun, bize gördüklerini

12.

2012-01-09T22:37:00.000+02:00

kar, fırtına, tipi filan bekleniyormuş. her yere, yollara. ben bu ocak ayını sevmeye karar verdim ya, o yine de beni deniyor. olsun varsın, bana tıss. ankara zaten ne zaman bembeyaz olacağını, o imelih griliğini örtüp güzelleşeceğini iyi bilir. şu hayatta ganimetlerim hep anneanneme çıkıyor, bir şekilde. ya ondan ya onunla ilgili. sıradaki parçamız, anneannemin nikahında taktığı şapka/ başlık.

"kalemini kır ama satma"

2012-01-05T23:45:00.000+02:00

sinirden kasıldım. dışardaydım, arkadaşlarımlaydım. eve gelince, güzel haberi görecektim. tahliye olacaktı. bir şey olacaktı işte, vaktiydi. artıktı, yeterdi. bugün ahmet'le nedim, o adliyenin o kürsünün o salonun üstünden ilkbaharda gürleyen nehirler gibi coşkuyla, saf, tertemiz, duru bir şekilde aktılar. denizlere çıkar sokaklar ve tüm akarsular. akacaklardı, çıkacaklardı. çenem, yumruklarım

fos

2012-01-04T20:21:00.000+02:00

günlerden 2012 olmuş be blog. bence 2010'dan sonra günlere 2011 yazan şu eller, 2012'ye büyük bi hızla alıştı. yanlış tarih atma ihtimalim yok gibi bi şi. kardeşim ve annemi 4 günlüğüne eve atmıştım. kardeşim evi daha ziyade otel gibi kullanarak istanbulu gezdi. Bazen sanki orada değil de burada olsa daha mutlu olurdu gibi geliyor, bana da, anneme de. Belki olurdu evet; ama başka işte. başka

yezd

2011-12-28T00:28:00.000+02:00

taklalarlarlar. güvercin takla. güvercinin takla atabilen bi hayvan olması, insanoğlunun bunu keşfetmesi, izlemekle yetinmeyip hayvana bunu öğretmeyi kafaya takması filan... küçük prens'in tilkisi halt etmiş. esas evcilleştirme budur. sıkıysa tilkiye takla attır. neyse. aayy ay - ankaradaki günler koşturarak, kızarak, gülerek, şaşırarak, çok severek, sevilerek ve olması gerektiği gibi geçti

breh.

2011-12-22T21:02:00.001+02:00

melih gökçek cezayir anıtı dikecekmiş. "sen önce şu metroyu bitir!" demiyorum, hassas vatandaş. mesela şunu diyebilirim ama: üzülmeyiniz, âlâsını cezayirliler dikti zaten. üstelik dikerken konunun ne olduğunu da biliyolardı. neyse. politikayla popülizm birbirine çok yakın şeyler, simbiyotik şeyler. biliyoruz bunu. yine de şu aralar yaşadığımız hezeyan bana garip geliyor. bir 6 ay sonra da aynı

otuz.

2011-12-21T22:18:00.000+02:00

saç diplerim kaşınıyor. bunu en son bi 9 ay önce filan yaşamıştım: stresten saç diplerim hatır hutur kaşınıyor. kaşımamak için avuç içlerimi saçıma sürüyorum. bu sefer saçlarım statik elektrik anıtı gibi dikiliyor, çok şirin. bugün ofisimizin sevgili genci ipek "deryaanım.. şey...saçınız..." diyerek, tüm acıma dolu sesiyle beni uyardı. gerçi ben o sırada "NEVAĞĞRR?!" da diyebilirdim. ofiste tam

all you need is love.. bapbabababap...

2011-12-21T12:00:00.000+02:00

yılın en kısa gününü de bitirelim ve artık bu günler güzel, yazlık, aydınlık günlere uzasın.

kuşrengi

2011-12-19T22:16:00.000+02:00

kuşlar yüzünden havaifişekleri sevmeyi bıraktım ben. o parlak ve renkli aydınlatmalı binaları da. yansıtmalı camları da. kokinaları sevmeyi de kanayan eller yüzünden bıraktım ve yine o eller yüzünden şam fıstığı yemiyorum, nadir anlar hariç. bırakamadım, evet. bazı şeyler çok vazgeçilebilir. mesela sırf janjanlı görünecek diye ampulle donatılan veya yansıtmalı camı olan bir binaya, sırf parlak

iki mine on iki

2011-12-18T19:36:00.000+02:00

her şey ne hızlı ve ne güzel. ben de aslında bir adet stres topu, panik kumkuması olarak, fena gitmiyorum bence. her şey sandığımdan ve beklediğimden daha tıkırında ve ben bu yüzden susmak istiyorum ki öyle kalsın. pıt gücü! cumartesi sabahımı iki boncukla geçirdim, ben gülünce gülümseyen iki boncuk. top fırlatınca gülen, kucaklayınca gülen. çocuk, sihirli bir şey. gülümsediğinizde size

ikinci kat

2011-12-12T21:07:00.000+02:00

daha önce yazdığımı sandığım şeyleri bazen yazmamış oluyorum. düşündüğüm her şeyi yazmadığımı ben bile unutuyorum be blog. neyse. tiyatro güzel şey (haha cümleye bak! merhaba ben ilkokula gidiyorum!). devlet tiyatroları yorgunları için 0.2 ekibinin oyunlarını öneririm. henüz bir türlü dot'lanamamış bendeniz 2 oyun birden izlemiştim eylül ayı akşamlarında. daha önce niye yazmadığımı bile

ha bu ışıklı dünya

2011-12-11T09:35:00.001+02:00

hadi hop, daldan dala dandanakan: takvim bi garip şey. mesela "10 aralık'a daha ohooo, çok var"dı. halbuki geçti bile. neyse, narsis hanımcığım benden daha genç olduğu için tabii ki o hatırladı da dün buluşabildik ve hatta bir kaktüs mesaisi yaptık ki bence maaş alabilirdik. kedi sahiden ne güzel bi hayvan bu arada. koltuklar için mırmır minderi gibi bi şi. yanınıza gelip teklifsizce uyuyan kedi

berna

2011-12-10T10:11:00.001+02:00

6 ayın sonunda, Hopa davasında dün tahliye kararı çıktı. tutuksuz yargılama devam ediyor mu bilmiyorum gerçi, yine de sevinç sevinç. boğaziçinde starbucks işgali. hiç yazmayacaktım ama duramadım. dışardan bakınca, "solculuk oynayan amerikan okulu gülleri" görüldüğünü biliyorum. başka bir dışardan bakınca da "devrim kampüsten başlar yoldaşlar" görülüyor. ikisi de değil oysa. yani o gençlerin "

"düş karışmamış ham gerçeğin pek öyle tadı yoktur"

2011-12-06T21:30:00.001+02:00

2 post yazdım, öylece duruyor. biri onur yaser can'la ilgili, diğeri onur hamzaoğlu'yla. belki daha sonra. o kadar kötü zamanlar geçiriyorum ki bir yandan,her iki onur'un da canını sıkanlara sarsam bu sinirle, onları delirtebilirdim. neyse. güzel şeylerden bahsetmek istedim; bir ihtimal tanımadığınız, duymadığınız bir güzel insandan. Vedat Dalokay. benim niyeyse arada bir açıp, vikipedi'deki

mor

2011-11-30T16:45:00.001+02:00

çok şikayet edebilirim; ama etmeyeceğim. vazgeçişler sessizlikle geliyor be blog ve ben o kadar güzel vazgeçiyorum ki. beceriksizlikleri, üslupsuzlukları, arsızlıkları ve sırtıma yaslananların yükünü düşünmeyeceğim. çünkü şu zavallı beynimin gri hücreleri günde 10 saat bununla zonkluyor zaten. oysa ben mutluyum, çok mutluyum.bir tek bunu düşünmek istiyorum. şöyle bi şi, tıklayınız:

Helvacııı helvaaa, şeker pamuk bu helvaaa

2011-11-30T10:23:00.001+02:00

bu aralar en çok güldüğüm şey, twitterdaki tatlı_sozluk hesabı. gördüğüm kadarıyla en büyüğü 8 yaşında olan ama genelde 3-5 yaş aralığında çocukların laflarının kayıtları. hani "ay ne kadar da büyümüş de küçülmüşler, ne şirinler öyle!" halleri yok, bunlar sahiden çocuk. yoksa anasının lafını babasına satan çocuktan korkarım. öyle zamanlarda öyle şeyler denk geliyor ki, günlük fal niyetine

bugün hava güzel

2011-11-28T19:51:00.001+02:00

bu aralar blogcum, hayat bana güzel. hayat hızlıyken güzel, aniden güzel, birlikteyken güzel, bir anda güzel. hayat, hayatlığını yapınca güzel. hayat gözbebeğinde güzel. hayat en içten haliyle "hadi" dediğinde güzel. hayat öyle tuhaf bi şi ki aslında hiçbir fikriniz olmadığı anlarda en güzel. hayat tersliklerle güzel, güzel işte. en bilmediğiniz zamanlarda çok iyi bildiğiniz için güzel. bilmekle

yılbaşı listesi gibi

2011-11-22T11:40:00.000+02:00

bu ülkede etrafımızda olan bitenle az biraz ilgiliysek, gazete filan okuyorsak, içimiz şişiyor. yılgınlıkla, bezginlikle doluyoruz. despot yönetimlerin üzerimize yağdırdığı o karanlık mutsuzluğa, o ümitsiz teslimiyete giderek daha çok gömülüyoruz. bu durum da pek bir normal, niyeyse. 22 kasım, geriye dönüp "buralar dutluktu ve biz çocuklar gibi şendik" diyeceğimiz gündür belki de. merhaba TİB,

...and we're back!

2011-11-21T09:36:00.000+02:00

aay ay bu blog bu kadar ara verildiğini görür müydü yahu? sanırım bir ilk. galiba iki parça halinde yazmalıyım? neyse, başlayayım, uzasın gitsin. siz bölerek okursunuz. - intronun sonu, derin nefes - neyse, gittim, geldik. ne güzel oldu. bayram tatili sonunda londra'yla ilişkimin temeli: saygı. korku değil. "çok pis döver" gibi değil de, "çok pis bozar" gibi. hani haydarpaşa

44

2011-11-03T18:04:00.001+02:00

bu hafta bitince yola çıkacağım; kavuşmalara. ben bu yola çıkmayı çok bekledim. çok güzel bir 8 gün geçireceğim. tatil değil bu, daha fazlası. şehir haritalarınca bir bekleyiş, başka bir şey, tarifi zor. hem ihtiyaç hem başlangıç bu. ilk. iğne oyasının başlangıç ilmeği gibi. çok yabancı olana merak değil, çok tanıdık olana hasret. hani film fragmanlarında "bu tatil zamanı...her şey farklı

ayak

2011-10-31T12:04:00.003+02:00

13 yaşındayken, benim ne yiyeceğime bile büyük oranda hâlâ annem karar verirdi, hür irademle gidip kabak, karnıbahar, bakla filan yemeyeceğim için, hani bari boğazımdan sebze geçsin diye çorba yapardı mesela. 13 yaşındayken ben, vücudum bir süreliğine benim değildi, öncesi-sonrası fotoğraflarının geçiş dönemindeydim tam da. bir şeye doğru büyüyor muydum, değişiyor muydum, neyse artık, pek bir

röt

2011-10-29T21:37:00.001+03:00

iki koli yapabildim. içine birer ikişer koyabildiğim her şeyden, oraya tonlarca lazım. 1999 haberlerini taradım biraz, o zaman ne gerekmiş diye. malum, hiçbir şey değişmiyor. kızılay sağolsun "doğru koli nasıl olmalı"yı depremden 5 gün sonra tv'den duyurdu (hatta başkan ayar verdi); ama hala websitelerinde filan yer almıyor. bize zaten hep öğretirler böyle incelikleri, benim öğrenmemiş olmam hata

baaaarrrııııııışşşşşş

2011-10-23T11:03:00.000+03:00

bu ülke, "zorunlu askerliği neredeyse bir yüzyıldır deniyoruz, 40 yıldır da yerdeki kan kurumadı. bir de kaldırmayı deneyelim" dediğinde, güzel günler göreceğiz çocuklar, güneşli günler. erkekliği askerlikten, türklüğü bile askerlikten tarif etmeyi bıraktığımızda, yepyeni kapılar açılacak, en güneşli, barış dolu kapılar. ne güzel demiş vakti zamanında ufacık bir kız çocuğu, ona savaşı anlatan

evet dedi, çok mutlu

2011-10-23T00:09:00.001+03:00

efendiiiim, ortaköyde biricik dostum gözdeciğimle dalgalarla ıslanmadan boğazı seyrediyoduk. malum, boğaz köprüsü artık old school media player gibi bir şey, renkli çubuklar inip çıkıyor, dalgalar halinde ışık geçitleri, görsel bir şölen, maviler sarıya, sarılar kırmızıya filan dönüyor. ister istemez dikkat çekiyor. sonra köprünün alt kısmında 2...3... gibi yeşil renkli lazerle tutulan bazı

palto

2011-10-21T10:39:00.003+03:00

buna mı takıldın diyeceksiniz ama: askerlerin cenazesinde bir fotoğraf: gül paltosuz- atkısız. bence, o acı ölümleri engelleyememiş bir devletin en üst düzey temsilcisinin kıyafeti bu olmalı. o annelerin, ailelerin karşısında bir zahmet takım elbisesiyle durmalı. başbakan erdoğan'sa, soğuktan nasıl sımsıkı koruyor kendini, atkısı var, paltosu var. üşümemeli. orada ciğeri yananların yanında, o

salarha

2011-10-20T16:39:00.001+03:00

internetin faydalarına inanan biriyim; özellikle de alternatif bilgi kaynakları ve hatta karşı-örgütlenmeler için. örgütlenme ne kadar illegal geliyor kulağa, yönetimler sağolsun. kendisi de bir örgüt olan bir siyasi parti, hükümet olunca "örgütlenme" işini suçla özdeşleştirdi. pek bi enteresan gelebilir; ama değil. ben karadenizli pek tanımam. ailede 4. kuşak var, o kadar. inatlarını hepimiz

elbet bi zaman o da oldu

2011-10-19T00:08:00.002+03:00

eveeet fotolar. efendim soldaki odamın manzarası. gündüz kötüydü, gecesini koydum. sağ taraf, otelin içindeki süsler. böyle bi 20 kat filan iniyolar aşağı. otel bi çember şeklinde, ortası boş. o boşluğa dev konfetiler dizmek yerine bi otel daha yapılabileceğine karar verdik. bi de bugün otel bana memnuniyet anketi yollamış, tabii ki "buz gibiydi beah!" diye çemkirdim; çünkü elin singapurlusu

altıncı kat kedisi

2011-10-16T18:51:00.001+03:00

ne çok yazacak şey geliyor aklıma. yazdım bile gerçi bir tanesini mesela; ama "post!" diyemedim. cık, daha post diil. taslak. dursun öylece. sırasını beklesin. elimden çıktı diye kafamda sırası gelmiş demek değil. havadaki bulutlardan kurşuni bi grilik yağıyor. yani edebi cümle arayışları değil, sahiden su değil de gri yağıyor gibi. odam ahıra döndü, kışlıklar, yazlıklar, yıkanması gerekenler,

merlion

2011-10-15T10:13:00.001+03:00

döndüm! singapurun bir otel ve bir kongre merkezinden ibaret olduğunu düşünmeye başlamak üzereyken, deli gibi turumu da atıp memlekete döndüm. canım istanbul, yağmuru bile ölçülü. neyse, sırayla gideyim ,evet. öncelikle, bir sırasında 8 koltuk olan uçaklarda (2+4+2) orta dörtlünün koridor sırasında oturmayın, oturtmayın. canım thy uçak almış ama bi test sürüşü yapar insan. uçağın tüm

plüf

2011-10-08T11:25:00.000+03:00

iyileşiyo muyum ne? beyin gücü, ıhlamur, ilaç, pastil, boğaz spreyi ve sürekli çay-ayran-portakal suyu. sonra geçen akşam eve gelince inanamazsınız: tavuk suyuna çorba! ev arkadaşımı mutfak önlüğü içinde bana hayat iksiri hazırlarken gördüm. bir ipek ongun kadınıyla aynı evi paylaşmanın dayanılmaz lezzeti. eve gelirken yemeksepeti'nden çorba siparişi vermeyi düşünüp yarısı yolda dökülür diye

işgüçşalala

2011-10-05T23:48:00.003+03:00

yeni blogger arayüzünü kullanıyorum. değişiklikleri sevmeyen, yemeksepeti sipariş çeşitliliği bile 5'le filan sınırlı bendeniz için bu resmen bir çılgınlık. bir önceki arayüz geçişini blogger beni zorladığı için yapmış ve uzun süre sövmüştüm. şimdi büyüdüm ve çılgınlıklar yapıyorum. cumartesi günü 1 haftalığına singapur'a gidiyorum. bu benim ilk defa 3 saatin üstünde uçuşum olacak (türkiye'ye 3

yılan

2011-10-01T21:34:00.000+03:00